ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವಿಜಯ್ ದಿವಸ್ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಯುದ್ಧ ಗೆದ್ದ ಸಂಭ್ರಮದ ದಿನವಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಸಹನ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ದಿನ. 1999ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕರು ಎದುರಿಸಿದ್ದು ಕೇವಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರೂರ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು.
ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿಯ ಹೋರಾಟ
ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ 18,000 ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಡಿದಾದ ಹಿಮಬೆಟ್ಟಗಳು, ಮೈ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿಸುವ ಚಳಿ, ಕೆಳಗಿನಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಹೋರಾಡಿದ ಸೈನಿಕರ ಧೀರತನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅದ್ವಿತೀಯ.
ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ
ನಾವಿಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಯುವ ಸೈನಿಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಇಡೀ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಯುದ್ಧ ಗೆದ್ದಾಗ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ನಾವು, ಯುದ್ಧದ ಹಿಂದೆ ನೂರಾರು ಕುಟುಂಬಗಳು ಅನುಭವಿಸುವ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ನಾಗರಿಕರ ಕರ್ತವ್ಯ
ನಿಜವಾದ ದೇಶಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಲ್ಲ. ದೇಶದ ಒಳಗಿರುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ, ಸೈನಿಕರು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಈ ದೇಶವನ್ನು ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿಡುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವೀರರ ತ್ಯಾಗವು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುವುದು ಒಂದೇ—ನಾವು ಇಂದು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕರ ರಕ್ತದ ಬೆಲೆಯಿದೆ.
